Rozdział 1 | Część 2

Zszokowana świnia biegła przez las jak oszalała zaliczając jednocześnie wszystkie konkurencje olimpijskie. Sprint, bieg przez płotki i bieg na tysiąc pięćset metrów z przeszkodami. Zygzakiem pędziła między drzewami i krzewami, przeskakując co większe kamienie i próbując jednocześnie zrzucić ze swojego grzbietu pasażera na gapę. Przekonana, że właśnie nadszedł jej kres i czarna puma – bo przecież każda świnia wie, że na jej życie czyhają czarne pumy – zaciśnie zaraz kły na jej pulchniutkim boczku. Swoim małym niezbyt rozwiniętym rozumkiem nie mogła pojąć dlaczego to zawsze ona przyciąga do siebie kłopoty.

- Dlaczego ja?, Dlaczego to mnie przytrafiają się takie przykre sytuacje? - pomyślała zrozpaczona. Las przed nią robił się coraz gęstszy i to właśnie w tym zwietrzyła swoje szanse na pozbycie się dodatkowego balastu. Wbiegła prosto w gąszcz krzewów licząc na to, że nisko usytuowane chaszcze strącą delikwenta, który przylgnął teraz do niej i raz po raz pojękiwał, chłostany przez gałęzie. Po przebiegnięciu kilkuset metrów świnia była już pewna dwóch rzeczy. Po pierwsze, na jej grzbiecie nie siedzi puma. Pumy nie mają zwyczaju pokrzykiwać „Tak, udało się! Jestem mężczyzną!” oraz „Stój brunatny niedźwiedziu!” Pumy nie mają zwyczaju mylić świń, bądź co bądź dużych świń z niedźwiedziami. Po drugie, ta cała sytuacja miała miejsce przez jej słabość do trufli. O tak! Trufle – cudowne grzyby, które mogłaby jeść godzinami. Na samą myśl o tych delicjach, z kącika jej ryjka zaczęła ściekać ślinka. Niestety aby je zasmakować trzeba kopać w ziemi, gdyż to właśnie pod ziemią, w okolicy korzeni dębów trufle rosną najczęściej. Zamyślona, w ostatniej chwili zorientowała się, że właśnie wybiegła z lasu na dosyć dużą polanę. Mimo stresującej sytuacji w jakiej się znalazła, jej sprytne oko nie omieszkało zauważyć, że polana porośnięta była samymi dębami. Było oczywistym, że przez jej mały móżdżek niczym grom z jasnego nieba przebiegła tylko jedna myśl – trufle! Dużo trufli!