Rozdział 1 | Część 3

Niko był z siebie zadowolony. Jako mało rozwinięty i nierozgarnięty chłopiec wyobrażał sobie z jaką dumą i radością przywita go jego tatko.

• Jestem mężczyzną – zawołał radośnie. Dopiero kolejne „wiii” i następujące po nim basowe „chrum, chrum” uświadomiło mu, że wcale nie złapał groźnego niedźwiedzia, a jedynie uczy się jeździć galopem na dużej, aczkolwiek najzwyklejszej na świecie świni.
• Czyli jednak jestem ofermą! – pomyślał sobie. Miał być niedźwiedź, a jest świnia. Kolejne smagnięcia sprężystych gałęzi raz za razem testowały wytrzymałość jego policzków.
• Auć! – wyrwało mu się samoistnie z gardła.

Ponieważ wieprzowina nabierała coraz większej prędkości, Niko przylgnął z całej siły do opasłego cielska świni jednocześnie chwytając jej długie uszy niczym lejce, jakże klasyczne wyposażenie u bardziej – nazwijmy to – standardowych wierzchowców. Chłopak spanikował, trochę i próbował się teraz szybko odnaleźć w tej nowej roli. W swej niezbyt wypełnionej wiedzą głowie poszukiwał informacji na temat świń. Niestety hasła typu „Instrukcja obsługi świni”, „Dostojny galop świńskich rumaków” albo „Rad wiele o szyku bojowym świń” pozostawały bez odpowiedzi. Rozpaczliwie, chcąc wyhamować tucznika spróbował z klasycznym „Prrrrr”, a ostatecznie nawet z „Wioooo”. Nic nie pomogło. Przejechali tak jeszcze kilkadziesiąt metrów, aż do pięknej polany wyłaniającej się z gęstego lasu. Chłopak w desperacji, już chciał osunąć się na miękką trawę, ale niestety zbyt późno podjął tę decyzję. Uprzedziła go świnia, która zaryła swoimi racicami w ziemię tuż przed olbrzymim dębem, wyrzucając go jednocześnie, niczym worek ziemniaków, wysoko w powietrze.